начењето на раната интеракција родител – дете за развој на комуникациските вештини кај децата со Даунов синдром и односот во семејството помеѓу децата со Даунов синдром и децата со типичен развој

Abstract

Квалитетот на раната интеракција на децата со Даунов синдром и нивните
родители е значајна одредница за развојот на овие деца, важно е да се направат
напори за воспоставување соодветни односи на оваа интеракција, вклучување
на детето во дневните рутини и интеракции во природната (семејна) средина, за
оптимално стимулирање на развојот на децата во рана возраст.
Комуникациската способност е една од најважните развојни способности
затоа што тоа е средство преку кое детето достигнува голем број на свои
потреби, и физички и психолошки. Од рана возраст, детето комуницира со
родителите, прво невербално (преку плачење, погледи, движења, гестови …), а
подоцна и вербално, комуницира за нивните потреби, желби и интереси.
Интеракцијата родител – дете е примарен социјален контекст за учење кај
новороденчињата и дидактичка интеракција, особено процесот на заедничкото
внимание помеѓу децата и родителите е основа за појава на комуникација
(Adamson, Bakeman, Deckner, & Romski, 2009). Изразот на емоции и
воспоставувањето на разни социјално-когнитивни процеси, како што се
емоционално регулирање и препознавање, референцирање, следење на
погледот и невербална комуникација, најпрво се забележува во интеракцијата
на родителите и децата на многу рана возраст, помеѓу вториот и третиот месец
доаѓа до развој на синхронизација и реципроцитет во однесувањето родители –
новороденчиња, што е неопходен контекст за воспоставување здрава
афективна приврзаност (Iarocci, Yager, Rombough, & McLaughlin, 2008).
Интеракцијата во која родителите и децата во раната возраст
споделуваат внимание лице в лице се предуслови за подоцнежно споделување
на внимание кон неживи предмети или други значајни возрасни лица или
врсници (Carpendale & Lewis, 2004).

Keywords:

интеракција, родител, дете, даунов синдром.