логата на полицијата во постконфликтни операции и правото на употреба на сила

Abstract

Тероризмот и бунтовништвото како облик на асиметрично војување низ
целата историја на човештвото еволуираат и се менуваат паралелно со
промените во сите полиња во општеството. Во контекст на ова, се поставува
прашањето дали и правилата и принципите соодветно или несоодветно ја
регулирале оваа материја и колку истите се во корелација со времето и со
промените во еволуцијата на оваа проблематика, во која се засегнати и
погодени државите во меѓународното општество.
Кулминација во практикувањето на тероризмот и бунтовништвото како
форма на асиметрично војување е средината на 70-тите години на минатиот
век, поточно периодот на Студената војна. Новата мутирана димензија врз која
почива практикувањето на тероризмот и бунтовништвото создава импликации
кои консеквентно влијаат врз еволуирање на реакцијата против него од страна
на ентитетите на меѓународен план. После терористичките напади на 11
септември 2001 година, дојде до значителна промена во традиционалниот
пристап кон употребата на сила во меѓународното право каде на „голема
врата“ се полемизираше и работеше на глобалната борба против тероризмот и
бунтовништвото и оправданоста на употребата на сила која не беше само во
вид на самоодбрана туку и за заштита на другите од масовното кршење на
човековите права. Накратко, теоријата на праведна војна се состои од збир на
правила и норми кои настојуваат да воведат контрола над употребата на воено
насилство, или негово ограничување или редуцирање. Според Стивен Ли,
станува збор за теорија на ограничена војна: таа тргнува од претпоставка дека
понекогаш одреден степен на воено насилство е неопходен и морално
оправдан

Keywords:

полиција, операции, право.