Евтаназијата и човековите права

Abstract

Евтаназијата е етичко, социјално, правно и медицинско прашање кое се
почесто се поставува низ целиот свет. Евтаназијата буквално значи „добра смрт“
што се однесува на завршување на животот и ослободување од болка и страдање.
Може да биде доброволна, кога некое лице свесно ја изјавува својата желба да
умре, и неволна кога ќе се изјави од блиски роднини на пациенти во кома. Може да
биде активна кога на неизлечивиот пациент му се дава средство за ставање крај на
животот или пасивна кога не се применуваат медицински процедури кои можат да
го продолжат животот на пациентот.
Терминот бил познат во античка Грција, а Хипократ го споменува во својата
заклетва дадена од сите лекари во светот, да се обрне внимание на тоа дека нема да
применуваат лекови што можат да доведат до смрт на пациент, ниту да се даваат
такви совети на нивните пациенти. Евтаназијата го имаше својот најголем процент
во средината на минатиот век, кога беше планирано да биде спроведена во
нацистичка Германија. Сите водечки религии во светот, од Христијанството, преку
Будизмот, до Исламот директно или индиректно зборуваат против секој облик на
евтаназија. На почетокот на дваесет и првиот век евтаназијата бесе легализирана
во неколку од најразвиените земји во светот, вклучувајќи ги Холандија, Белгија,
Германија, Швајцарија, Јапонија, Индија и некои американски и мексикански
сојузни држави. Светската медицинска асоцијација од 82 земји јавно се огради од
евтаназијара и ги повика сите медицински работници кои практикуваат евтаназија
да ги преиспитаат своите ставови и да престанат со оваа практика.

Keywords:

Евтаназија + законодавство; Активна евтаназија; Пасивна
евтаназија; Историја на медицината; Религија и медицина.