Семејството како агенс во процесот на социјализација и негово делување во развојот на психотичните растројства

Abstract

Откривањето и лечењето на децата со психолошки растројства денес е еден од
најголемите предизвици со кои се соочува современата психијатрија. Јакнењето на
благосостојбата на семејството и на децата помага во добивање конечен резултат од овие
болести. Самите деца со нивната возраст се менуваат иако се под влијание на нивното
семејство и на социјалните системи во кои растат. Однесувањето на детето произлегува од
најраната возраст, а тоа се заснова на формираните односи со семејството, односно со
обата родители. Психосоцијалниот развој, резултатот од нивната комуникација и
социјална вештина која ја стекнува детето се однесуваат на веќе поставените семејни
односи и нивната темелност. Во таа насока, недоволното внимание од страна на
родителот, нестабилната емоционална врска на релација родител – дете, како и затворена
комуникација која не дава целосен пристап до психичката состојба на детето и неговото
ментално здравје, можат да бидат особена причина за појава на психотичните растројства
кај децата. Следствено, семејството е потребно да биде првиот систем кој ќе биде
запознаен со развојните процеси на своите деца.
Во рамките на овој труд, покрај приказ на теоретската рамка, спроведено е
квантитативно и квалитативно емпириско истражување, со цел добивање релевантни
податоци за да се извлечат ефикасни препораки, за во иднина, позитивна перцепција на
влијанието на семејството како фактор за спречување појава на психотично растројство
кај децата и младите во македонското општество и пошироко.

Keywords:

семејство, деца, психотични растројства, социјална грижа,
интервенции, социјални промени.