Влијанието на дисфункционалните семејства врз социоемоционалниот развој кај децата на училишна возраст

Abstract

Речиси сите родители по раѓањето на своето дете сметаат дека имаат одговорност
за нивното етичко, духовно, културно, социјално, емоционално и граѓанско образование и
воспитување. Исто така, повеќето родители сметаат дека да бидеш добар родител значи да
се грижиш децата да ги стекнат навиките и доблестите кои се разбирливи за личноста на
детето да се идентификува како добар и совесен граѓанин. Но во текот на самото созревање
на семејството и промените со кои тоа се соочува, не секогаш оваа одговорност се движи
во посакуваната насока.
Суштинската функција на семејството е да разбере дека неговата улога е да ја
стимулира и охрабрува индивидуалноста на своите деца, а притоа треба да осознае дека
најважно за воспитување на детето е самото однесување на родителите. Врз правилниот
развој на детето родителите не влијаат само кога со него разговараат или го поучуваат, туку
тоа е сложен процес кој се одвива во секој момент од животот на детето, дури и кога
родителите не се покрај него (како се облекуваат родителите, како разговараат со другите
луѓе, како се радуваат или тагуваат, итн.).
Семејството треба да биде функционално поле за учење и притоа треба да ги
задоволува основните потреби на членовите – сигурност, признание и доверба, бидејќи
детето семејството го доживува како отворен социјален и емоционален модел на
човековиот живот. Нефункционалноста или дисфункционалноста на семејството сигурно
дека може да остави трајни последици врз правилното формирање на личноста на детето,
а секако тоа ќе се одрази и врз неговиот социјален и емоционален развој.

Keywords:

семејство, дисфункционални семејства, социо-емоционален равој
на децата од училишна возраст