Родителските стилови на приврзаност и справувањето со стресот во време на криза

Abstract

Иако постојат многу фактори кои влијаат на развојот на личноста, познато е дека
ставовите на родителите имаат важен ефект врз развојот на личноста. Ставот дека
интеракцијата помеѓу доенчето и старателот има значително влијание врз духовниот
развој, што започна со теоретичарите како Мелани Клајн (2015) и Доналд Виникот (1963,
2007), дополнително беше зајакната со теоријата на приврзаност на Боулби (2014). Според
Боулби (2014), успешното родителство е од клучно значење за менталното здравје на
следната генерација, и за ова мора да се обезбедат сигурни услови за поддршка од
двајцата родители. Детето, кое го воспитува негувател кој е чувствителен на потребите на
бебето и може да биде компатибилен со него, во иднина станува личност без стрес, среќна
и самоуверена. Чувствата и однесувањето на негувателката/мајката кон нејзиното бебе се
под длабоко влијание од нејзините искуства со сопствените родители. Во многу студии е
утврдено дека ставовите и однесувањата на родителите кои вклучуваат притисок, строга
дисциплина и прекумерна заштита имаат негативни ефекти врз децата и адолесцентите
(Sümer, Gündoğdu Aktürk, & Helvacı, 2010).
Поради овие причини, родителскиот стил отсекогаш бил едно од најнагласените
прашања. Еден од првите модели што се занимава со оваа тема му припаѓа на Баумринд
(1966).
Баумринд идентификуваше три типа на родителство: авторитативно, авторитативно
и попустливо. Баумринд (1991) подоцна го додаде незаинтересираното родителство на
оваа класификација и дефинираше четири различни стилови на родителство врз основа на
однесувањето на родителите со умереност и контрола. Авторитативните родители се
топли и блиски, но имаат јасни правила. Попустливите родители се многу топли, но
немаат никакви очекувања или барања од детето. Запоставените родители не се ниту
топли ниту блиски; тие немаат никаква контрола над своите деца.

Keywords:

развој, личност, родители, стилови, студии